แด่ Boat Boat หมาน้อยใหญ่ของเรา

ช่วงนี้ดวงเราไม่ดีเลย เหมือนชีวิตตกอับ นอกจากเพื่อนจะไปไกลแล้ว ยังมีเรื่องเศร้ามาอีก

แงๆ เมื่อวานเราเพิ่งจะรู้ข่าวการจากไปของหมาน้อยใหญ่ที่แสนน่ารักของเรา พอได้รู้ก็รู้สึกเศร้ามากๆ เลยล่ะ แม้ว่าจะไม่ค่อยได้อยู่บ้านคลุกคลีกับมันเท่าไหร่ แต่เราก็รู้สึกผูกพันกับมันมากเลย เป็นเพราะความน่ารัก และก็ดูโง่นิดๆ ของมัน

เราจะเรียกมันว่า Boat Boat ทั้งที่มันชื่อ Boat ตัวเดียว เป็นชื่อที่พ่อตั้ง

เราชอบเรียกมันว่าหมาน้อยใหญ่ เป็นเพราะมันตัวใหญ่มาก แต่มันยังทำตัวเมือนเด็ก

เราเคยเลี้ยงมันตอนเด็กมากๆ ตอนเจอครั้งแรก ตัวมันเล็กนิดเดียว หูโตมาก ตีนโตด้วย

เวลาเราปลูกต้นไม้ที่บ้าน มันก็ชอบมาขุดต้นไม้เราจนเละ ไม่รู้ทำไม

เวลาเราไปนั่งเล่นหน้าบ้าน มันจะเอาสองขอพาดขึ้นมาบนเก้าอี้ จนเราพาดแขนบนไหล่มันเหมือนนั่งอยู่กับเพื่อน

เรานั่งอยู่นานแค่ไหน มันก็จะอยู่ท่านั้น ไม่มีบ่น (มันพูดได้ที่ไหนล่ะ)

เวลาเราเดินไปไหนก็ไม่ต้องกลัวหมาตัวอื่น เพราะทุกตัวจะกลัวมันจนไม่กล้าเห่า

เวลามันนอน ท่ามันจะเหมือนไก่ย่าง นอนได้น่าเกลียดสุดๆ

เวลาอาบน้ำให้มันก็ง่ายดาย ทั้งทีมันตัวโตพอที่จะสะบัดหนีได้

เวลาในการกินข้าวของมันก็เร็วเป็นที่หนึ่ง พอๆ กับปริมาณ แต่มันก็ไม่อ้วนเท่าไหร่นะ

ทุกๆ เช้าจะต้องมาเปิดประตูให้มัน พอเปิดก็วิ่งฉิวออกไปเลย

ทุกครั้งที่เรากลับบ้าน มันก็เอาตัวอันใหญ่ของมันเข้ามาเบียด หรือกระโดดใส่ แสดงความดีใจ

ทุกครั้งที่พ่อขับรถกลับบ้าน มันจะไปรับพ่อตั้งแต่ประตูรถเลยล่ะ

ไม่มีอีกแล้วสินะ หมาน้อยใหญ่ที่น่ารัก ที่ดูโง่ แต่ฉลาดมากของเรา

อาจจะไม่เคยบอกแกเลยว่ารักแก แต่ไม่บอกแกก็คงจะรู้ เราจะจดจำแกไปตลอดไป